Mijn ervaringen in Band

Er zit alweer één week op. Jammer. Aankomende zaterdag gaan we alweer naar huis. Maar daar proberen we natuurlijk helemaal niet aan te denken. Er is zoveel gebeurd in deze week dat we genoeg hebben om over na te denken. We zijn misschien dan wel een beetje moe en ziekjes aan het worden, maar deze week gaan we er nog een bijzondere week van maken. 

De afgelopen twee dagen hebben we heerlijk weekend gehouden. Afgelopen zaterdag zijn we met de hele groep en de Hongaarse jongeren naar een enorm zwembad geweest. Dat was heerlijk omdat het momenteel ontzettend warm is. Zondagmorgen zijn we naar de kerk gegaan in Band en ’s middags hebben wij de kerkdienst in Berghia georganiseerd. De dominee uit de kerk in Berghia vroeg aan ons of wij de middagdienst wilden organiseren. We hebben de liederen gecombineerd met psalmen in het Nederlands en psalmen in het Hongaars. We hebben in de kerk een stukje verteld over het kinderwerk dat wij doen en aan de Hongaarse jongeren gevraagd of zij ook iets wilden vertellen over hun ervaringen met de zigeunerkinderen uit Band. Dit was erg interessant omdat de kloof tussen de Hongaren en Roemenen hier erg groot is.

DSC_6217

Omdat we door de weeks elke dag eigenlijk hetzelfde doen, kinderwerk of bouw, wil ik jullie graag iets vertellen over hoe ik het hier persoonlijk vind in plaats van wat we allemaal doen of hebben gedaan.

Anders dan veel andere mensen van onze groep was ik nog nooit in Roemenië geweest. Ik wist dat het een erg arm land is, maar meer ook eigenlijk niet. Toen we vorige week zondag voor het eerst kennismaakten met de zigeunerkinderen in Band, moest ik wel even slikken. De kinderen zien er heel arm uit. Ik had op dit moment nog geen idee wie of hoe deze kinderen waren.

DSC_6092

Toen we vorige week maandag met het kinderwerk begonnen, vond ik het heel eerlijk gezegd best lastig om in te schatten wat de kinderen fijn vinden. In Nederland zijn we niet zo heel erg van het knuffelen en zoenen, en omdat ik dit gewend was, wist ik niet of zij dit wel wilden. Gelukkig liep het heel erg los en als je je open stelt voor de kinderen stellen zij zich ook open voor jou. Ik ken inmiddels al een aantal woordjes Roemeens om toch een beetje met de kinderen te kunnen praten. Ik vind het leuk om te vragen hoe ze heten, om hen te vertellen hoe ik heet en om hen duidelijk te maken dat ze iets goed doen of dat ik iets mooi van hen vind. Het lastige is dat ik hen nog zoveel zou willen vragen, maar simpelweg de woorden niet weet. 457

Het staat vast dat de kindjes hier echt heel erg lief zijn, maar het zou erg oppervlakkig zijn als ik het hierbij zou laten. Het is namelijk soms best lastig om met de kinderen om te gaan, naast de voor ons onbekende taal. Naarmate ik meer met de kinderen uit Band te maken heb gekregen, begin ik steeds meer te beseffen hoe anders ze zijn en hoe goed wij het hebben in Nederland en hoe goed wij zijn opgevoed. Een groot deel van de Romakinderen gaan niet naar school, zijn vaak alleen thuis, moeten werken, voor hun broertjes en zusjes zorgen en hebben geen geld. Kortom, ze worden erg verwaarloosd. Doordat ze vrijwel geen opvoeding hebben gehad zijn de kinderen het gewend om te stelen, te schelden en ruzie met elkaar te maken. Wat ook opvallend is, is dat sommige kinderen niet eens een potlood kunnen vasthouden, laat staan schrijven of tekenen. DSC_6134

We hebben het deze week een aantal keren best moeilijk gehad met de kinderen. Wat je erg sterk ziet, is het verschil tussen rijker en arm. Zelfs bij een doelgroep dat al heel erg arm is. Kinderen die armer zijn dan andere kinderen worden weggepest, de spullen worden van hen afgepakt en de kinderen zeggen in het Roemeens tegen elkaar dat ze niet welkom zijn. Ik heb zelf meegemaakt dat een arm meisje ons springtouw probeerde te stelen en dat een ander meisje tegen me zei dat ze dat deed. Het meisje dat dat tegen me zei, was duidelijk iets rijker dan het meisje dat het springtouw meenam. Ik ben er toen achter aan gerend om het springtouw terug te halen, waar ze vervolgens ontzettend boos om werd. Nu denken veel mensen:  ‘een springtouw? zoiets kleins kun je toch wel missen?’. Dat is waar, maar het gaat mij er om dat ze weten dat stelen niet goed is. Ook heb ik geprobeerd om een jongetje te leren om zijn potlood vast te houden. Ik hield zijn handje vast en probeerde samen met hem een gezichtje te tekenen. Het is zo ontzettend leuk om te zien dat zijn gezicht helemaal opklaart als ik zeg dat hij het super goed doet.

859

Ik vind het ontzettend leuk in Band en ik geniet van de kinderen en de mensen om me heen. Ik hoop op nog een heel bijzondere week en mooie ervaringen om mee naar huis te nemen. Ik zou jullie nog heel erg veel meer willen vertellen over alles wat ik meemaak in Band, maar ik ben bang dat jullie dan over 5 uur nog aan het lezen zijn.

We zien er naar uit om jullie zaterdag weer te zien, en ik weet zeker dat veel mensen hier jullie stiekem wel een beetje missen.

Heel veel liefs uit Band en groetjes van Judith!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s